Burada maç seyretmek başkaydı…
Bilet mi bitmiş? Tek yol, Mithatpaşa Stadı’nın kapalı tribününün altındaki Duhuliye idi.
Boyun kısaysa, giriş parasından daha pahalıya kiralanan meyve sandıklarının üzerine çıkardın. İlk gördüğün futbolcuların bacakları ve top olurdu. Çalımları yakından izlerdin ama yüzlerini görmek neredeyse imkânsızdı.
O zamanlar bugünkü gibi yemyeşil, kusursuz sahalar da yoktu. Yer yer toprak, yer yer çim… Ama futbol sevgisi gerçekti.
Bir de Beleştepe vardı… Parası olmayanın tribünü, sevgisi en büyük olanın yeri.
Bugün locadan maç seyretmek konforlu olabilir. Ama Duhuliye’de meyve sandığının üzerinde yaşanan o heyecanı hiçbir locaya değişmem.
Yaşasın Mithatpaşa Duhuliye!
Yaşasın Beleştepe!
Tufan Akol
GAZETA LA 1905