Tufan Akol’un köşe yazıları, araştırmaları ve özel yorumları
Cevad Prekazi’nin vefat haberini okuyunca içim burkuldu. Aklıma hemen o gece geldi. 15 Mart 1989, Köln. Monaco karşısında topun başında Prekazi. Kaleye 37 metre var. O sol ayağıyla bir vurdu, Galatasaray Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı finale yürüdü. Aradan bunca…
Ayağım topa değdi, amatör olarak az buçuk forma da giydim. Yıllardır hem bizim ligi hem de başka ülkelerin maçlarını seyrederim. Teknik direktör değilim ama maç izlerken iki takıma da pür dikkat bakarım. Galatasaray’ı seyrederken de bir soru takılıyor aklıma. İlk…
Galatasaray–Amedspor maçından önce bir video paylaştım. Galatasaray’ın 4 numaralı kurucusu, eski takım kaptanımız, Birinci Dünya Savaşı’nda Bağdat cephesinde şehit düşen “Kürt” lakaplı Celal İbrahim’i hatırlatmak istedim. O videoyu niye paylaştım? Çünkü sahaya ayrı formalarla çıksak da bu toprakların spor hafızasında…
Galatasaray’ın galip geldiği gecenin ardından bu yazı yazılır mı, demeyin. Bal gibi yazılır. Son düdükle hepimiz bir «Oh be!» dedik. Galibiyetin sevincini de yaşadık. Şimdi gelelim sadede. Bir yanda başdanışman Özkan Tamirak’ın adının geçtiği gazete sansürü iddiası, öte yanda gazete…
Mehmet Şenol (@mehmetsenol) · 14 Nisan 2025 Bugün liselilerin yaptığı direniş, tam 115 yıl önce tarihimizin ilk öğrenci direnişini hatırlattı. Onlar da öğretmenleri için direnişe geçmişti. Galatasaray Lisesi öğrencilerini sokağa döken, müdür Tevfik Fikret’in Eğitim Bakanına direnişi ve sonunda istifa…
Victor Osimhen’in sağlık raporunu okuyunca aklım yıllar öncesine gitti. Önce geçmiş olsun diyelim. İnşallah sağlığına kavuşur, yine o bildiğimiz iştahıyla sahaya döner. Raporda “MR tetkiki”, “serbest fragman”, “artroskopik diz cerrahisi” yazıyor… Eskiden tribünde bu kelimeleri pek duymazdık. Bizim anlayacağımız dil…
Turan Yücel’in Sözcü gazetesinde beklenen yazısının başlığı: “Masadaki hain kim?” Başlığı okuyunca, “Tamam, kışa doğru ağaçlarda kalan son sonbahar yaprakları da dökülüyor,” dedim. Derken kendimi Milano’da, Santa Maria delle Grazie Kilisesi’nde, “Son Akşam Yemeği”nin karşısında buldum… Masaya bakıyorum, başlığı düşünüyorum……
Bir meydan hikâyesi… Saray köyünün eski meydanında kalabalık toplanmıştı. Ortada iki horoz, sağlarında ve sollarında sahipleri, arkada seyirciler… Bir de elinde değneğiyle hakem vardı. Horozcular bu defa pek şıktı. Takım elbiseler giyilmiş, kravatlar bağlanmış, mendiller ceplere yerleştirilmişti. Uzaktan bakan, meydanda…
Kasabanın yaşlı çınarının gölgesinde küçük bir dükkânı vardı Kadir Usta’nın. Eskimiş saatleri onarır, kırık dökük eşyalara yeniden hayat verirdi. Çoğu kişinin “On para etmez!” diyerek yüz çevirdiği şeylerde, onun gözü hâlâ bir kıymet bulurdu. Bir gün dükkâna şık giyimli genç…
Yıl 1959, 1960… Türkiye’nin siyah-beyaz yılları. Bizim çocukluğumuzda sokaklar otomobillerden çok çocuklarındı. Ne tablet vardı ne akıllı telefon. Hayal gücümüz, mahallemiz, bir de akşam olunca eve çağıran sesler vardı. Aşık oynardık; nişan alır, rakibimizin kemiğini oyun dışına çıkarmaya çalışırdık. Kukalı…