Kafeslemedim diye uçup giden kuş musun?
Ön yargılı davranıp hislerine tuş musun?
Geçtim de dört mevsimi, gülistanı aharı,
Yazıma kar düşürdün, yaşatmadın baharı.
Çekilmez kaprislerin erişti de tonlara,
Adım adım geldik ya biz böylece sonlara.
Çıktım demek yâdından, sormadığından belli,
Burnun epey havada, ağaran saçın yelli.
Altında yer katlanır, dağ sarsar yürüyüşün,
Serapa kibir kokar kaftanı bürüyüşün.
Yüz kalbe ayna amma, müdahaleli surat,
Bu cilalı hâlinle mevte hızın son sürat.
Niceler gelip geçti, hevesleri kurudu,
Hemen yokluk izledi cem-i cümle vürudu.
Sonsuza dek mi sandın, külliyen fâni cihan,
Deşifre olacaktır her ne var ise nihan.
Hesabımız ötede, kâtiplerimiz asil,
Zerreden kürresine âmâl edilir tahsil.
Günahları işledim; biri seni sevmekti,
Diğeri mübalağa hasletlerle övmekti.
Ömrüm olur seversem, çok seveni severim,
Bulamazsam seveni, kalemimi geverim.
Oysa sevgi şevk demekti,
Şevksiz bıraktınız beni…
Ama hayat devam edecek.
Ben yine doğruları yazacağım, yine seveceğim. Çünkü gerçek sevda; kırgınlıkla bitmez, menfaatle değişmez.
Benim en büyük sevdam Galatasaray’dır.
Aşkı verene döndüm…
Öyle bırakmam seni, Galatasaray’ım. 💛❤️
Tufan Akol
GAZETA LA 1905