Türk futbolunun en köklü çınarlarından Göztepe, 2000’li yılların ortalarında tarihinin en karanlık dönemlerinden birini yaşadı. Üst üste gelen küme düşmeler, yönetim sorunları ve ağırlaşan mali krizler; sarı-kırmızılı camiayı profesyonel liglerden kopma noktasına getirdi.
1925 yılında temelleri atılan, Avrupa kupalarında yarı final ve çeyrek final heyecanı yaşayan bu büyük camianın göz göre göre erimesine ne taraftarının ne de İzmir’in gönlü razıydı.
Fakat futbolda yalnızca tarih yetmiyor; bazen yeniden doğabilmek için cesur ve sıra dışı bir hamle gerekiyor.
İşte o hamlenin adı: Aliağa Belediyespor formülüydü.
2008 yılında TFF 3. Lig’de mücadele eden Aliağa Belediyespor’un yarışmacı haklarının Göztepe’ye devredilmesiyle tarihî bir adım atıldı. Hukuki işlemlerin ve federasyon onayının ardından takımın adı, renkleri ve amblemi Göztepe kimliğine kavuştu.
Bu operasyon, Göztepe’nin amatör liglerin çetin yollarında yıllarca kaybolmasını önledi. Sarı-kırmızılı kulüp, profesyonel futbol sahnesine 3. Lig’den yeniden adım atma fırsatı buldu.
Ancak burada çok önemli bir ayrımın altını çizmek gerekir:
Göztepe, Aliağa’dan doğmuş bir kulüp değildir.
Aliağa Belediyespor’un ligdeki yeri, 1925’ten beri var olan Göztepe’nin yeniden profesyonel arenaya dönmesini sağlayan hukuki ve sportif bir köprü olmuştur. Göztepe’nin tarihi, Avrupa’da bıraktığı izler, renkleri, kültürü ve kuşaktan kuşağa aktarılan güçlü taraftar kimliği aynen korunmuştur.
Değişen Göztepe’nin geçmişi değil, geleceğe giden yoluydu.
Aliağa hamlesinden sonra basamakları yeniden tırmanmaya başlayan İzmir’in sarı-kırmızılı temsilcisi; bugün uluslararası yatırım gücü, modern stadı ve hiç dinmeyen taraftar desteğiyle Türk futbolunun önemli markalarından biri olarak yoluna devam ediyor.
Bu hikâye bize bir kez daha gösteriyor ki bazı kulüpler yalnızca sahada kazandıkları maçlarla yaşamaz. Onları ayakta tutan; tarihleri, şehirleri ve vazgeçmeyi reddeden taraftarlarıdır.
Aliağa formülü Göztepe’nin kuruluşu değil, yok oluşa karşı bulduğu çıkış kapısıydı.
Göztepe küllerinden doğmadı aslında…
Küllerin altında hâlâ yanan ateşini yeniden alevlendirdi.
Tufan Akol
GAZETA LA 1905