BU NASIL BUĞLAMA?
Başlığı attım ama nereden başlayacağımı bir an düşündüm. Galiba en doğrusu sosyal medyadan başlamak…
Üç kuruşa neyi beğendiğini bile sorgulamadan “beğeni” bırakanlar; “yazım çok okundu, görüntülenmem yüksek olsun” diye mangırı basanlar; eline düdük verilmiş amigolar, kalemi kiraya çıkmış kalemşörler… “Ver mangırı, yaz doğruyu yanlışı” düzeni!
Bir tarafta YouTube kanalları, diğer tarafta onlara koltuk çıkan yöneticiler… Beyler, kusura bakmayın ama bu malzemelerden ağza layık bir BUĞLAMA çıkmaz!
Bir de kapalı kapılar ardındaki dünya var. WhatsApp gruplarında ver yansın eden, mangalda kül bırakmayan ama iş kürsüye gelince sus pus olanlar…
Asıl düşündürücü olan ise Galatasaray üyelerinin birbirine karşı düşürülmesi. Bir tarafta olup bitenden habersiz, ancak her şartta alkışlamayı görev bilen ve hazirunun içinde toplasanız yüzde 15’i geçmeyecek “Başkancılar”… İnanın bazen tabloyu seyrettikçe Kemal Sunal filmleri geliyor aklıma.
Öte tarafta ise araştıran, soru soran, yanlış gördüğünde tenkit eden insanlar… Onlara reva görülen ne? Yuhalama!
“Sen bizden değilsin.”
“Sen muhalifsin.”
“Sen Galatasaray’a zarar veriyorsun.”
Ve ardından her mecrada sesini kısmaya çalışan, adına da sözüm ona kurumsallık denilen bir anlayış…
Oysa kurumsallık, eleştireni susturmak değildir. Kurumsallık; eleştiriyi dinleyebilmek, soruya cevap verebilmek, hesap verebilmek ve doğruyu söyleyenin kim olduğuna değil, ne söylediğine bakabilmektir.
Galatasaray gibi kökleri mektebe, fikre, tartışmaya ve demokrasi kültürüne dayanan bir camiada “Beni alkışlıyorsan Galatasaraylısın, eleştiriyorsan karşımdasın” anlayışının yeri olmamalıdır.
Çünkü başkanlar gelir, başkanlar gider. Yönetimler gelir, yönetimler gider. Teknik direktörler, futbolcular, yöneticiler değişir. Ama Galatasaray kalır.
Kimse oturduğu koltuğu Galatasaray’ın kendisi sanmasın. Kimse bir yönetimi eleştirmenin kulübü eleştirmek olduğunu da anlatmaya kalkmasın.
Kulübünü seven insan yanlış gördüğünde susmaz. Tam tersine sorar: “Neden?”, “Nasıl?”, “Bu para nereye harcandı?”, “Bu karar niçin alındı?”, “Bu işin Galatasaray’a faydası nedir?”
Bu sorular suç değildir. Bu sorular muhalefetçilik de değildir. Bunlar bir kulübün sağlıklı yaşayabilmesi için gerekli sorulardır.
Asıl tehlike, kimsenin soru sormadığı gün başlar. Herkes alkışlıyorsa, herkes aynı şeyi söylüyorsa, herkes aynı kişiyi övüyorsa orada demokrasi değil, tek seslilik vardır.
Hele sosyal medyanın devreye girdiği günümüzde işler daha da karışıyor. Beğeni sayısını gerçek sevgi, görüntülenme sayısını gerçek destek, yüksek sesle bağırmayı haklılık zanneden bir anlayış oluştu.
Birisinin yüz bin görüntülenmesi olması, onun söylediğini doğru yapmaz. Bir başkasının yazısının az okunması da söylediğini yanlış yapmaz. Doğrunun ölçüsü rakam değildir. Doğrunun ölçüsü belgedir, bilgidir, vicdandır.
Bugün bir kişiyi alkışlayanların yarın aynı kişiyi yerden yere vurduğunu çok gördük. Dün “kurtarıcı” denilene bugün “hain”, dün “hain” denilene yarın “efsane” denildiğine de şahit olduk. Sosyal medya hafızası kısa olabilir ama Galatasaray’ın hafızası kısa olmamalıdır.
Bir de şu meşhur “sevgi iklimi” meselesi var… Sevgi iklimi yalnızca aynı fikirde olanların birbirini sevmesi değildir. Asıl sevgi iklimi, sizinle aynı düşünmeyen Galatasaraylıya da tahammül edebilmektir.
Eleştirene hakaret ederek, soru soranı dışlayarak, kürsüde konuşanı yuhalayarak sevgi iklimi kurulmaz. Olsa olsa sessizlik iklimi kurulur.
Ve sessizlik bazen yöneticilerin en sevdiği iklimdir. Çünkü soru yoktur, hesap yoktur, itiraz yoktur; sadece alkış vardır.
Ama unutulmasın: Alkış yöneticiyi rahatlatır, eleştiri ise yöneticiyi diri tutar.
Galatasaray’ın ihtiyacı da tam olarak budur. Diri yönetimler, soru soran üyeler, araştıran insanlar ve yanlış gördüğünde “yanlış” diyebilen Galatasaraylılar…
Benim anlayışımda Galatasaraylılık budur: Doğru yapılana alkış, yanlış yapılana eleştiri. Kişiye göre değil, yapılan işe göre tavır.
Yoksa yağlamaya şak şak, eleştiriye yuhalama yapıp sonra da ortaya çıkan yemeğe “Galatasaray buğlaması” demenin anlamı yok.
Çünkü başta da söyledim: Beyler, bu malzemelerden ağıza layık BUĞLAMA olmaz!
Galatasaray’ın sofrasına yakışan yemek; içinde doğruluk, şeffaflık, hoşgörü, eleştiri ve Galatasaray sevgisi olan yemektir. Gerisi baharatı bol, tadı olmayan kuru gürültüdür.
Doğruya doğru, eğriye eğri.
Tufan Akol – GAZETA LA 1905
Türkiye Cumhuriyeti’nin başına gelen en büyük felaket tayyiptir, Galatasaray’ın başına gelense dursundur net. Her ikiside önce medyayı ve kalemlerini satın aldılar işte.