Ayağım topa değdi, amatör olarak az buçuk forma da giydim. Yıllardır hem bizim ligi hem de başka ülkelerin maçlarını seyrederim. Teknik direktör değilim ama maç izlerken iki takıma da pür dikkat bakarım. Galatasaray’ı seyrederken de bir soru takılıyor aklıma. İlk düdükte rakibe nefes aldırmayan bu takım, maçın son bölümünde neden bu kadar zorlanıyor?
Nedir bu güzel hata?
İlk düdükle birlikte zıpkın gibi bir Galatasaray çıkıyor karşımıza. Önde basıyor, rakibin oyun kurmasına fırsat vermiyor. Topu kazandığında da kaleye gitmekte tereddüt etmiyor. Tribünde, ekran başında hepimiz keyif alıyoruz. İşin süsü de gol!
Gelgelelim benim gördüğüm, takımın ilk 45 dakikaya sanki 65-70 dakikalık efor sığdırdığı. İkinci yarının ilk on dakikasında da aynı tempo sürüyor. Derken 65’ten sonra baskı gevşiyor, rakip daha rahat çıkmaya başlıyor. Bir de gol yedik mi telaş sahadan tribüne sıçrıyor. İlk yarıda mest olan biz, son düdüğe kadar ecel terleri döküyoruz.
Okan Hocam, bu takımın önde basmasını seyretmekten büyük keyif alıyorum. Benim itirazım, o temponun maçın sonuna kadar nasıl yönetildiğine. Baskının düştüğü anlarda topu ayağımızda tutup oyunu biraz soğutabiliriz. Rakip çıkarken açık verdiğinde de yeniden hızlanırız. Oyuncu değişikliklerinin zamanlaması da burada önemli. Baskı gevşemeye başladığında yapılacak bir hamle, son bölümü daha rahat oynamamızı sağlayabilir.
Benim gözümde Galatasaray bu Süper Lig’e XXX LARGE geliyor. Bir de ilk düdükte rakibe hissettirdiği gücü son düdüğe kadar hissettirebilse… 💛❤️
Tufan Akol
GAZETA LA 1905