Affınıza sığınarak birkaç satır yazmak istiyorum.
Bu yazacaklarım tamamen benim şahsi dünya görüşümdür.
İnsan, doğduğu andan itibaren uzun bir öğrenme yolculuğuna çıkar. Önce emekler, sonra yürür. Bilmeden kırar, döker; anne ve babasının sevgisiyle doğruyu yanlışı öğrenir. Yaramazlık yaptığında uyarılır, güzel davranışlarında ise bir şeker, bir çikolata, bir öpücük ya da bir alkışla ödüllendirilir.
Okul yıllarında öğretmenlerimiz bize büyüğe saygıyı, küçüğe sevgiyi öğretir. Böylece hayat; doğrularıyla, yanlışlarıyla, sevinçleriyle ve hüzünleriyle son nefesimize kadar devam eden uzun bir yolculuğa dönüşür.
Gençlik yıllarımda merak ettiğim için elime aldığım “Taş Devrinin Arka Penceresi” kitabıyla dünyayı tanıma arzum başladı.
Ardından sırasıyla Kur’an-ı Kerim, Tevrat, Zebur, İncil, Budizm ve Şamanizm üzerine okumalar yaptım. Amacım kimseyi yargılamak değil, sadece öğrenmek ve anlamaktı.
Sonunda vardığım nokta şuydu:
Hepimiz aynı evrenin bir parçasıyız ve hepimizin sığındığı yüce bir yaratıcı vardır.
İnsan zor durumda kaldığında çoğu zaman istemsizce “Aman Allah’ım!” diye seslenir. Bu bile insanın içinde taşıdığı inancın en doğal yansımasıdır.
Madem bütün dinlerin özünde sevgi, merhamet ve iyilik vardır; o hâlde neden birbirimizi kırıyor, ötekileştiriyor ve düşmanlaşıyoruz?
Hayat bana şunları öğretti:
- Dürüst olmayı,
- Sevecen olmayı,
- İnsana saygı duymayı,
- Kul hakkı yememeyi,
- Hatayı yeni hatalarla büyütmemeyi,
- Doğaya ve tüm canlılara sahip çıkmayı,
- Çiçeği dalında sevmeyi,
- Kibirden uzak durmayı,
- Yalan söylememeyi,
- Affedebilmeyi,
- Yardımlaşmayı; çünkü “Bir elin nesi var, iki elin sesi var.”
- Kıskanmadan, insana yakışır şekilde yaşamayı…
Ama bütün bunların içinde en önem verdiğim değer şudur:
Kindar olmamak.
Çünkü kin, önce onu taşıyan insanı tüketen ağır bir hastalıktır.
Bilmiyorum…
Belki de anlatmak istediğim tek şey şudur:
Sevgi çoğaldıkça insanlar büyür, kin büyüdükçe insan küçülür.
Sevgi ve saygılarımla.
Tufan Akol
8 Şubat 2023