Emeklerken yürümeyi,
yürürken koşmayı,
koşarken yorulmayı,
tökezlerken durmayı,
düşerken kalkmayı öğretir.
Bakarken görmeyi,
görürken sevmeyi,
severken özlemeyi,
inandığında hüsranı,
güvendiğinde ihaneti öğretir.
Kaybettiğinde kazanmayı,
kazandığında paylaşmayı,
yalnız kaldığında kendini,
yaşlandığında gençliğin kıymetini öğretir.
Ve insan en sonunda anlar ki;
hayat hiçbir şeyi zamanında öğretmez.
Önce yaşatır…
Sonra öğretir.
Bu sabah da kalem bunu yazdı…
Tufan Akol
GAZETA LA 1905
Aynen böyle, çalışırken her şeyi ertele, ertele, sonunda gel emekliliğine, bu sefer başka şeyler yapışır mutlaka