Futbol dediğin sadece on bir kişiyi sahaya sürmekle oynanmıyor hocam. İlk düdükle birlikte senin de maçın başlıyor. Sahadaki futbolcu rakibiyle mücadele ederken sen de kenarda karşı kulübeyle satranç oynuyorsun.
Bazen bir hamle bütün tahtayı değiştirir…
Hep söylüyorum; arabanın gazına sürekli basarsan motor bir yerde su kaynatır. Futbolcunun da nefesi, kuvveti, dayanma sınırı var. Mesele yalnızca koşmak değil, ne zaman koşacağını, nerede duracağını, gücünü hangi dakikaya saklayacağını bilmektir.
İşte benim aklımdaki öneri burada başlıyor.
Okan Hoca, bir de oyunu kenardan okuyarak hazırlanmış bir JOKERLE ikinci yarıya müdahale etmeyi dene!
Dakika illa 55 olacak diye bir futbol kanunu yok elbette. Ama maçın gidişine göre 50 ile 60 arasında, rakibin yorulmaya başladığı, mesafelerin açıldığı bir an gelir. O anı yakaladın mı yaptığın değişiklik yalnızca oyuncu değişikliği olmaz; maçın yönünü değiştirirsin.
Yeter ki kulübede oturan futbolcu, oyuna gireceği dakikayı beklerken maçı seyretmekle yetinmesin.
Rakibin hangi beki ağır kalıyor? Hangi orta saha oyuncusu geriye dönemiyor? Stoperlerden hangisi yerinden çıktığında arkasında boşluk bırakıyor?
Bunları görsün. Teknik ekiple konuşsun. Isınırken bile sahaya girdiğinde ne yapacağını bilsin.
Çünkü benim aradığım oyuncu, yalnızca yorulanın yerine giren adam değil; rakibin yorulduğu yeri bulan adam!
Sağ tarafta açık varsa oraya gitsin. Merkezde üstünlüğü kaybetmişsek arkadaşına yardım etsin. Geriden top çıkaramıyorsak gelip pas istasyonu olsun. Top bizdeyken hücumu çoğaltsın, rakibe geçtiğinde savunmayı yalnız bırakmasın.
Bir de işin Arif gibi zamanı geldiğinde hışımla ceza sahasına dalma tarafı var hocam! Rakip savunmanın dengesini bozmak, adam eksiltmek, savunmacıyı müdahaleye mecbur bırakmak… O baskının içinde takımına penaltı kazandırmak da bir meziyettir.
Ceza sahasının çevresinde topu bir sağa bir sola dolaştırırken bazen tek bir cesur giriş, bütün savunma düzenini bozar. Rakip seni durdurmaya çalışırken ya arkadaşının önü açılır ya şut fırsatı doğar ya da yapılan faul penaltıyı getirir.
Ama bunlar yalnızca “Hadi oğlum, gir de maçı kurtar!” demekle olmaz.
O JOKERİ idmanlarda hazırlamak lazım!
Hangi boşluğa koşacak, ne zaman içeri kat edecek, kim duvar pasıyla önünü açacak? Topu ayağına mı isteyecek, savunmanın arkasına mı hareketlenecek? Arkadaşları da onun ne yapacağını bilecek.
Antrenmanda çalışılmayan uyumu, maçın en sıkışık dakikasında kendiliğinden bulamazsın.
Elbette tek futbolcudan üç kişinin işini bekleyemeyiz. Ama oyunu okuyabilen, birkaç görevi yerine getirebilen bir futbolcuya doğru zamanda verilecek açık bir talimat, bazen üç değişiklikten daha fazla iş görür.
Bunun için her zaman yeni bir yıldız transferi de gerekmeyebilir. Önce eldeki kadroya bu gözle bakmak lazım. Kim bu role hazırlanabilir? Kim yalnızca kendi mevkisini değil, arkadaşının ihtiyacını da görebilir?
Çalışırsın, denersin, bir rol kazandırırsın.
Kanada giren çizgiye basıp beklemesin. Forvet giren iki stoperin arasında top beklemekle yetinmesin. Orta sahaya giren yalnızca yanındakine pas vermesin. Oyuna giren adam beraberinde bir çözüm getirsin!
Ben kulübeye baktığımda yalnızca yedek futbolcu görmek istemiyorum hocam. Maç sıkıştığında kapıyı açacak anahtarı da görmek istiyorum.
Değişiklik yapmak için gol yemeyi, takımın nefesinin kesilmesini, tribünün ayağa kalkmasını beklemeye gerek yok. Bazen rakibin hamlesine cevap verirsin, bazen de ilk hamleyi sen yapıp rakibi düşünmeye mecbur bırakırsın.
İş bilenin, kılıç kuşananın…
Galatasaray’ın ihtiyacı, sahaya her girenin aynı oyunu sürdürmesi değil; gerektiğinde oyuna başka bir yol açmasıdır.
Joker dediğin, sıkışınca akla gelen adam değil; o sıkışıklığı çözmek için önceden hazırlanmış adam olacak!
Okan Hoca, bir de bunu dene.
Belki aradığın çözüm, yanında oturuyordur.
Doğruya doğru, eğriye eğri.
Tufan Akol – GAZETA LA 1905
Sevgiyle Kalın.