Galatasaray’ın tarihine baktığınızda isimler değişir, başkanlar değişir, teknik direktörler değişir, futbolcular değişir…
Ama değişmeyen bir gerçek vardır:
Başarıdan sonra gelen rehavet, kulüp içi çekişmeler, plansızlık ve mali disiplinden uzaklaşma.
1963’te yaşananlar bugün okunduğunda insanı şaşırtmıyor. Çünkü o gün tartışılan transfer politikaları, maaş dengeleri, yönetim anlayışı ve kulüp içindeki görüş ayrılıkları, aradan geçen onlarca yıla rağmen hâlâ Türk futbolunun gündemini oluşturuyor.
Demek ki mesele kişiler değil…
Mesele sistem.
Bugün sadece Galatasaray değil, Türk futbolunun büyük bölümü borç yükü altında nefes almaya çalışıyor. Her sezon yeni transfer beklentisi oluşturuluyor, geleceğin gelirleri bugünden harcanıyor, milyon eurolar konuşuluyor ama mali sürdürülebilirlik çoğu zaman ikinci plana itiliyor.
Oysa futbol artık sadece sahada oynanmıyor.
Ekonomi masasında, yönetim odalarında ve planlama toplantılarında da kazanılıyor.
Galatasaray tarih boyunca nice krizlerden çıktı, nice küllerinden yeniden doğdu. Bunu sağlayan yalnızca büyük futbolcular değil; akılcı yönetim, doğru planlama, birlik ve aidiyet duygusuydu.
Bugün de ihtiyaç duyulan şey aynı anlayıştır.
Taraftar elbette büyük transfer ister.
Yönetimler elbette güçlü kadrolar kurmak ister.
Ancak bunların tamamı kulübün mali geleceğini ipotek altına almadan yapılmalıdır.
Çünkü borçla gelen başarıların ömrü kısa, sağlam temeller üzerine kurulan başarıların ömrü ise uzundur.
Kupalar gelip geçmez.
Onlar müzede en değerli yerlerini alır, her gün özenle korunur ve her Galatasaraylının gurur kaynağı olmaya devam eder.
Asıl mesele, o müzeye yeni kupalar taşıyabilecek ekonomik gücü ve kurumsal yapıyı koruyabilmektir.
Galatasaray tarihi bunun mümkün olduğunu defalarca göstermiştir.
Yeter ki geçmişten ders çıkaralım.
Yeter ki günü kurtarmak yerine geleceği inşa edelim.
Çünkü güçlü kulüpler sadece sahada değil; mali yapısıyla, kurumsal kültürüyle ve birlik beraberliğiyle de büyük olur.
Tufan Akol
GAZETA LA 1905